Wielkanoc 2012

Pozdrawiamy wiosennie i świątecznie:)  Marysia z Anielką

[*]

"Niestety nie znaleziono trójki zaginionych członków międzynarodowej zimowej wyprawy na Gasherbrum I, kierowanej przez Gerfrieda Göschla. Poszukiwania zakończono. Polscy wspinacze opuszczają bazę.

Fot.: Expeditionsnews.ch

Nie znaleziono żadnych śladów

- Dziś dwa pakistańskie helikoptery wykonały lot poszukiwawczy w rejonie Gasherbruma I. Przeszukano plateau na wysokości między 7000 m a 7400 m, gdzie wspinał się zespół Gerfrieda około 8 marca - przekazał Artur Hajzer.  - Helikoptery przeszukiwały także szlak na normalnej drodze, do wysokości około 6400 metrów, ale nie znalazły żadnych śladów - mówił Hajzer.

- Razem z Wolfgangiem, bratem Gerfrieda, podjęliśmy decyzję o zakończeniu poszukiwań. Po ceremonii upamiętniającej Gerfrieda Goeschla, Cedrica Hahlena i Nissara Hussaina zaczęliśmy - Artur Hajzer, Agnieszka Bielecka, Alex Txikon i Darek Załuski - przygotowania do opuszczenia bazy. Adam Bielecki, Janusz Gołąb i Tamara Styś już polecieli do Skardu - poinformował kierownik polskiej wyprawy.

- Jest niezwykle trudno pogodzić się ze stratą tak wspaniałych przyjaciół i himalaistów. Łączymy się w bólu z najbliższymi i przekazujemy wyrazy współczucia rodzinom - powiedział Artur Hajzer.

Zespół opuszcza bazę

Nasi zdobywcy Gasherbruma I, Adam Bielecki i Janusz Gołąb, w czwartek 15 marca opuścili bazę na lodowcu Abruzzi (5030m n.p.m.).  - 80 km lodowiec Baltoro pokonują helikopterem. W najbliższej większej miejscowości - Skardu, spędzą najprawdopodobniej parę dni. Artur Hajzer i Agnieszka Bielecka opuszczą bazę w ciągu najbliższych 2-3 dni. Mamy nadzieję wszyscy się spotkać na konferencji prasowej w Warszawie w końcu marca - przekazują wspinacze."

Źródło: http://off.sport.pl/off/1,115193,11350219,Nie_znaleziono_czlonkow_wyprawy_G%C3%B6schla__Powrot_z.html

Polacy na szczycie Gasherbrum I

Pierwsze zimowe wejście. 9 marca 2012 r. godz. 8.30 czasu miejscowego. Ważna data, ważne wydarzenie. Gratulacje dla całej ekipy.

Relacje z wyprawy są TUTAJ

Żeby jednak nie było zbyt pięknie, nasze media zamiast cieszyć się sukcesem Polaków, szukają sensacji zupełnie niepotrzebnie, a może nawet i nieetycznie, w tym, co w czasie wypraw wysokogórskich może się zdarzyć i często się zdarza - załamanie pogody, odmrożenia itd.

Wklejam tu całe oświadczenie ze strony Polskiego Himalaizmu Zimowego nt. materiału wyemitowanego w TVP1.

 Oświadczenie w sprawie kłamliwego materiału wyemitowanego przez TVP1 w głównym wydaniu Wiadomości 14.03.2012.

 

Materiał ten był nieprawdziwy, zmanipulował nasze materiały filmowe i nie służył niczemu jak tylko nakręcaniu sensacji.

Wykorzystano w nim nasze materiały filmowe sprzed miesiąca, dotyczące innej sytuacji i wyrwane z kontekstu.

Nieprawdą jest jakoby: himalaiści skrajnie wyczerpani ostatkiem sił dotarli po ataku szczytowym do bazy. Wszyscy  dotarli do bazy w dobrym stanie zarówno psychicznym jak i fizycznym.

Nieprawdą jest jakoby: w bazie kończyły się żywność i leki - i pozostawało już tylko moczenie odmrożeń w ciepłej wodzie. Wyprawa ma doskonałe zaplecze medyczne, świetnie i obficie zaopatrzoną aptekę, i wystarczające zasoby żywności.

Chcielibyśmy zaapelować do dziennikarzy, że nie jesteśmy materiałem tylko żywymi ludźmi, którzy mają rodziny i przyjaciół. Rozsiewanie tego typu sensacyjnych, nieprawdziwych informacji jest niezwykle szkodliwe, zwłaszcza w przypadku tego sportu, który sam w sobie niesie duże ryzyko, straszenie rodzin i opinii publicznej niczemu nie służy.

Jesteśmy oburzeni, naszym zdaniem sprawą powinna się zająć Komisja Etyki Mediów.

Członkowie Polskiej Zimowej Wyprawy na Gasherbrum I

Artur Hajzer, Janusz Gołąb, Adam Bielecki, Agnieszka Bielecka 

Dziewczyny górą :)

Super:) Hura, hura:) Paulina i Natalia Kozub otrzymały wyróżnienie w Memoriale Piotra Morawskiego. Znaczy to tyle, że pojadą na wymarzoną wyprawę:) Gratulacje.

A tu szczegóły całej imprezy:
Tegoroczni laureaci Memoriału

MIEJ ODWAGĘ

Tegoroczny Memorial im. Piotra Morawskiego.
Moje typy: Paulina i Natalia Kozub. Matka i córka. Dwie mega-odważne dziewczyny.

Jak skończę roczek to pojadę pod Kazbek.

Z mamą.

UCZESTNICY: Natalia Kozub

"Mam na imię Natalia. Żyję tu na świecie już ósmy miesiąc. Kiedy byłam jeszcze pod sercem u mamy, weszłam na przełęcz pod najwyższym szczytem Europy. Mama mówi, że to ponad 5000 m.n.p.m., i że to całkiem wysoko. I że ona wtedy jeszcze nie wiedziała nic o moim istnieniu, ale dzielnie to zniosłam. I dlatego mama mówi, że góry to moje przeznaczenie. Mama mówi też, że wszystko, co dla niej w życiu najważniejsze - ma początek w górach, i że ja tez stamtąd jestem. Nie lubię jak mama zostawia mnie w domu, dlatego tworzymy razem zgrany team. Średnia wieku w naszym zespole to wprawdzie 10 lat, ale współpracuję nam się bardzo dobrze. Zdobywamy razem tatrzańskie szczyty, ale byłyśmy tez w Alpach i irlandzkich górach Wiclow. Naszym największym osiągnięciem jest wejście na Babią Górę w 1:15 h, gdzie normalny czas wynosi 2:30 h. Ale mama mówi, że wtedy miałam trzy miesiące, więc byłam bardzo mała. I teraz ona wymyśliła, że chce jechać z przyjaciółmi na Kazbek, i że ja tez muszę zobaczyć Gruzję, bo na pewno jest piękna. I że jak ona będzie zdobywać szczyt, to ja zostanę w bazie z ciocią Anią. Mama kazała mi założyć skarbonkę i zbierać kasę na wyjazd - dlatego zgłosiłam się do memoriału..."

Fot. ze zbiorów Pauliny.

Głosować można TUTAJ.

Więcej - wieczorem:)

Jak wyglądała wyprawa, trochę zdjęć...

I. Osada Zharkulak

Osada składa się z tego, co widać na zdjęciach. Nic więcej już tu nie ma.

II. Góry

III. Baza na lodowcu Północny Inylczek.

Base Camp działa sezonowo, lipiec, sierpień, nie dłużej.

idzie Nowe...

Nowy Rok. Każdy z nas robi w tym czasie jakieś podsumowania, statystyki, postanowienia. Mierzenie osiągnięć i sukcesów, przyznawanie się do porażek. Chłodnym okiem. Na zimno.

Nie będę więc się wyłamywać i też posumuję. Nadal odwiedzacie moją stronę, mimo zakończenia poszukiwań. Na stałe - 39 obserwujących. Około 40 000 wyświetleń. Kilkaset maili, nieco mniej telefonów, rozmowy i spotkania, których już nie liczę.

Sama z siebie nasuwa się refleksja, że w sprawie 'kazachstan' internet zdziałał wiele dobrego. Był dla mnie jedynym źródłem kontaktu z Kazachstanem. Nie wyobrażam sobie sytuacji takiej jak nasza, 20-30 lat temu. Bezpośrednia odległość pomiędzy Alma aty a Warszawą wynosi 4 192 km, różnica czasowa to ok. 5 godzin. Podróż samochodem, przy sprzyjającyh okolicznościach - dzisiaj - 2 dni 19 godzin. W latach 80. pozostałoby mi siedzenie przy telefonie i czekanie. Zresztą, nie wyobrażam sobie porozumiewania się przez telefon z tamtą częścią świata. Ze względów technicznych, językowych, finansowych... same granice i przeszkody, włącznie z cenzurą. A dziś wystarczyło klik. Efekt? Cóż. Niewspółmierny do włożonego wysiłku. Chociaż nie... źle to ujęłam... po prostu - efekt nie jest taki jak chcielibyśmy. Bo wyjaśnić wszystko od A do Z byłoby najlepiej, ale tego nie uda się zrobić. Dlatego pocieszam się tą zdobyczą techniki jaką jest interenet - dzięki niej można było zrobić choć tyle.

Za najważniejszą w informacji zdobytych w tym roku uważam tę o załamaniu pogody w sierpniu 2010. No tak- powie ktoś - i tylko tyle? przecież to tylko jeden mail i odpowiedź następnego dnia! Fakt, mail był jeden, ale przesyłany łańcuszkowo do kolejnych odbiorców. Trwa to, w zależności od zaangażowania i dobrej woli osób uczestniczących w takiej korespondencji, nawet 2-3 miesiące. I zwykle dostajesz odpowiedź w momencie, kiedy spisujesz wszystko na niepowodzenie.
A jeśli chodzi o pogodę... okazuje się, że to co znalazło się w raporcie z pierwszej wyprawy poszukiwawczej nie było prawdą. Według naszych ustaleń pogoda w początkach sierpnia załamała się. Zasada ograniczonego zaufania obowiązuje wobec wszystkich instytucji. Smutne, ale prawdziwe.

Takimi więc kroczkami rozwleczonymi do granic w czasie doszliśmy do końca roku. Czasem były to kroki kuternogi, czasem w parze z Kasią i Radkiem, czasem w jeszcze innym towarzystwie. Może w Nowym Roku będzie nieco lepiej? Zdarza się, że przyszość zależy wyłącznie od nas. Zdarza się jednak i tak, że przyszłość w ogóle od nas nie zależy. Fajny banał. A może prawda.

Od znajomych z WCCM dostałam życzenia noworoczne:

"(...) W tradycji chińskiej zaczął się właśnie Rok Smoka. (...) Życzymy zatem  smoczej siły, determinacji i odwagi." Sobie i Wam również tego życzę. I jeszcze nadziei, pogody ducha, wytrwałości w dążeniu do celu... resztę dopiszę, za rok. Co oznacza moją nieśmiałą nadzieję, że za rok nadal będziemy w kontakcie.